W lutym 2140 roku X i II dywizja KPA przesuwając się przez Serbie i tym samym łapiąc w pułapkę 9-tą Armię Piechoty UE w samym środku Belgradu. Wielkie ściany lodu, które blokowały dostęp do przegrupowania się armii Uni Europejskiej. Generał armii Emil Nikoli pomimo przeciwności wystawiony na wroga, stawiał ciężki opór. W marcu Północna Grupa Dowództwa Koalicji Pan-Azjatyckiej wylądowała w już zawładniętej Bułgarii. Prowadzone przez szybki V kształtne formacje machin kroczących T-39 Bogatyr. Wsparta armia KPW uderzyła we wschodni bok oddziałów UE, tym samym prowadząc do poddania się wojsk Unii. Poprzez kontrolę całej wschodniej Europy, wojska KPA mogły bez problemu udać się wprost do Europejskiego dowództwa w Berlinie.

10 Lipca, 2140 roku, jako część operacji "Grzmot", 15 szwadronów samolotów bojowych KPA przejęło kontrolę nad niebem we wschodnich partiach Niemczech. Zwycięstwo pozwoliło tytanom Koalicji na zrzut całego regimentu Północnej Grupy Dowodzącej, za Europejską Linię Brandenburską. Otoczone oddziały zwiadowcze Unii musiały szybko skapitulować. Droga do Berlinu była czysta. 15 sierpnia, wojska KPA przerzuciły całą swoją siłę zbrojną na ofensywę Berlinu. Po 2 miesiącach intensywnych walk, Berlin upadł. Pozostałe wojska Unii, przegrupowały się wycofując do Francji, gdzie to mogły umocnić się tworząc swój ostatni bastion, przed ewakuacją do Afryki.

Z końcem 2140 roku, Koalicja Pan-Azjatycka okupowała już znaczną część Europy, pomimo tego nadal musiała zdobyć kontrolę nad terenem Śródziemnomorskim. Północna Francja reprezentowała strategiczny przesmyk, który to niestety był strasznie wąski otoczony lodowcami. Oddziały KPA ruszyły w stronę Lorraine, gdzie znalazły małą, ale odporną sekcję, która tworzyła część Muru Maginota w Verdun. Europejskie czołgi T-8 Tiger, nie tylko pokazały jak są dobre przeciwko nowszym magnetycznym czołgom Typu Nekomanta 21, pozwalając Unii na trzymanie punktu obronnego prawie przez miesiąc.

W 2142, Cerbere Landing było ostatnią twierdzą UE na kontynencie Europejskim. Port ten służył do głównej defensywy i wsparcia dla oddziałów Unii w Północnych rejonach krajów Śródziemnomorskich. Z zadaniem oblężenia portu, Generał KPA Yuri Vladomirovic skorzystał ze specjalnych oddziałów wyposażonych w nowy kamuflaż optyczny IT-33, które to zajęły się infiltracją miasta. Będą w środku, zdołali oni z sabotować obronę, tym samym pozwalając generałowi na lądowanie głównymi oddziałami w porcie. W tedy do zmierzyli się oni z Brygadą Piekła, głównym oddziałem UE stworzonym do obrony miasta. Wszystkie fakty wskazują iż Cerbere Landing było największą i najbardziej kosztowną walką podczas Zimnej Wojny.

Atak na Camp Giblartar był pierwszym, fałszywym atakiem użytym przez KPA, który miał spowodować wyjawienie pozycji oddziałów UE. Punkt ten był bardzo ważny lecz nie ze związków militarnych, aczkolwiek dla ocalałych z zachodnich części rejonów Śródziemnomorskich. 10 kwietnia 2142 roku, Koalicyjna dywizja dowództwa AA zaatakowała obóz. Europejski 4-ty i 5-ty Batalion dostał za zadanie obrony obozu. Piechota KPA walczyła ostro, lecz zapobiegawczo. Dowództwo UE zdecydowało się do użycia snajperów, którzy to postrzymywali wojska KPA przed atakiem tak długo jak to tylko możliwe.

W próbie zatrzymania transportu posiłków Unii do Kanału Sueskiego, KPA zastosowało serie ataków na kluczowe porty transportowe. Największym z nich był Tunis Harbour. Mgła otaczająca Sycylię pozwoliła 8 Regimentowi KPA na desant praktycznie pod samą linię obronną UE. Ta strategia pozwoliła na zamknięcie oddziałów UE w porcie z Morzem Śródziemnym na ich plecach. Brygada Valkiri, zniszczyła obronę EU wraz z oddziałem maszyn kroczących L-5 Reisig.

Jak tylko armia KPA rozpoczęła ataki prowadzone z Włoch na północny kontynent Afryki, w sekrecie gromadząc tam coraz większą armię, która to miała wyruszyć na podbój całego kontynentu. 1 maja, 4 dywizje KPA poleciały do Libii, aby stawić czoło 6-tej Grupowej Armii UE. To poczynanie, pozwoliło na zostawienie bez żadnego wsparcia 5 oddziałów UE w Kanale Sueskim. Bez wsparcia Południowej Grupy Dowódczej, prowadzonej przez generała Muunokhoi'a, która to udała się do Egiptu. Wojska UE opierały się armii, poprzez ataki z zaskoczenia, do czasu kiedy to 10-ty Dywizja Floty nie udzieliła im wsparcia. Jeśli UE dopuściły by do oblężenia Kanału, oznaczałoby to klęskę w próbach obrony Afryki.

Z końcem 2142 roku, mrożące temperatury, masowe migracje i wojna doprowadziły do tego iż większość terenu okupowanego przez KPA pozostało niezamieszkane. Zdesperowani, próbując zaprzestaniu wciaż spadającej ilości populacji, zmienili cel militarny na zawładnięcie głównymi rejonami z energią, jedzeniem i wodą. Shuhia Taiba, ogromna Europejska aglomeracja, zlokalizowana w północnym Egipcie, była jednym z priorytetowych miejsc ataku dla KPA. 11 Listopada, flota Tytanów transportująca sześć dywizji dowodzących, wleciała na przestrzeń powietrzną Shuhi Taiby. Zostali oni błyskawicznie przywitani przez 2-gą Armię Europejską. Wynik walki nie został rozstrzygnięty przez ponad rok.

Na początku, Armia KPA została znacznie uszczuplona z floty tytanów, wraz z atakiem na Sidi Power Station. Podobnie armia UE, stworzyła ona jednak szlak, którym transportowała znaczące części surowców potrzebnych do walki, jednak że walka nie ustawała. Więcej wsparcia lotniczego było wręcz wymagane i tak w ciągu miesiąca niebo znów zostało zakrytę przez tytany.

Armia UE, wysłała swoje oddziały na odkrycię rejowów Półwyspu Arabskiego, nigdyś znanego jako Highway Tampa. W desperackim posunięciu, musieli oni utrzymać swoje dywizje zmechanizowane, którym to już brakowało paliwa. Tym samym podjeli się oni oblężenia ostatniego portu pod włądaniem KPA.

Odśwież listę